Cruisend naar ons 2nd year visa!

We zijn 2017 goed begonnen met een weekendje naar de Australische Alpen. Op maandag 2 januari mogen we na een ontzettend drukke dag bij The Long Track Pantry (LTP) een halfuurtje eerder weg. Gelukkig maar, we hebben namelijk nog een rit van een dikke twee uur voor de boeg naar het Kosciuszko National Park dat in de New South Wales-zijde van de Alpen ligt.

Na een prachtige rit dwars door de bergen en langs de mooiste meren komen we rond 18.30 aan op een gratis campsite in het park. Na het opzetten van de tent koken we een simpele maaltijd en genieten we van alle rust. Om 20.30 is het behoorlijk afgekoeld (onder de 10 graden!) en besluiten we om lekker warm in onze tent te kruipen.

De volgende ochtend rijden we al om 06.30 van de camping richting Thredbo. Dit dorp is één van de meest populaire wintersportbestemmingen van Australië. Na wederom een dikke twee uur rijden komen we aan en krijgen het gevoel dat we in Oostenrijk of Zwitserland zijn. Vanwege de drukke vakantie periode vinden we na een halfuur rondrijden eindelijk een parkeerplek.

We lopen naar de kabelbaan, kopen gauw twee kaartjes en rond half tien zitten we in de skilift om bij het startpunt van onze hike te komen. We gaan namelijk Mt. Kosciuszko (met 2228m de hoogste berg van Australië) beklimmen. Na een klein halfuurtje zijn we boven en kunnen we beginnen met onze dertien kilometer lange hike.

Het wandelpad van de hike is een soort van plateau, dat is aangelegd om de natuur te beschermen. Op deze manier loopt iedereen exact op het zelfde pad en wordt ook voorkomen dat mensen van dit pad af gaan. Tijdens de wandeling genieten we al snel van mooie vergezichten en diverse rotsformaties. Ook lopen we langs kleine beekjes met alpenwater waar je je drinkfles gewoon kunt bijvullen. Hoe te gek is dat?! Daarnaast zijn delen van de berg zelfs nog met sneeuw bedekt, terwijl het gewoon zomer is.

Na zo’n anderhalf uur en 6,5km komen we aan op de top van Mt. Kosciuszko. We nemen onze tijd en turen eindeloos naar de verte terwijl we ondertussen onze meegebrachte lunch oppeuzelen. Na een uur te hebben doorgebracht op de top beginnen we aan de afdaling en rond half twee worden we door de skilift weer beneden afgezet. We nemen nog een heerlijke cappuccino in een leuk koffietentje en rijden vervolgens naar een camping.

We kiezen voor ‘Diggins Campsite’ en krijgen hier geen spijt van. We zetten onze tent op naast het riviertje en hebben een geweldig uitzicht over de bergen. We nemen een verfrissende duik in de rivier (ijskoud!) en chillen de rest van de middag onder het genot van het fantastische uitzicht.

De volgende ochtend nemen we met veel moeite afscheid van deze supercamping en rijden we naar Cooma voor een kop koffie en ontbijt. Vervolgens rijden we door naar Yass om nog wat boodschappen in te slaan om uiteindelijk naar ons boerderijtje te rijden.

De week erna gaan we in ons weekend naar Cootamundra, een dorp een halfuur verderop. Hier hebben we een afspraak voor een servicebeurt voor onze auto. Alles blijkt prima in orde te zijn. Ook doen we wat boodschappen en in de bieb vragen we ons Second Year Visa aan. We hebben al drie maanden bij LTP gewerkt en voldoen we aan alle richtlijnen voor het aanvragen van de verlenging. Nu maar duimen dat ie goedgekeurd wordt!

Op 16 januari zijn we op Michels verjaardag gewoon aan het werk. Marissa verrast hem tijdens de lunch op een taartje met kaarsjes en al. Wederom mogen we een halfuurtje eerder weg omdat we wéér een weekend naar de Alpen gaan, ditmaal in de staat Victoria. We hebben heel spontaan met Maureen en haar achtjarige zoon Archer (waarbij we in Melbourne hebben gewoond) afgesproken in Bright waar ze een vakantiehuis hebben. Archer weet niets van onze komst en voor hem is het dus een grote verrassing.

Aangezien het een rit van vier uur is, overnachten we op een camping aan Lake Hume, dat nog net in New South Wales ligt. We zetten ons tentje mooi op naast het water en relaxen de rest van de avond. De volgende ochtend hebben we nog een ritje van zo’n anderhalf uur voor de boeg naar het vakantiehuis van Maureen. Rond half tien komen we aan en we worden direct gespot door Maureen. Gelukkig niet door Archer.

We stappen de auto uit en net op dat moment komt Archer naar buiten gerend met een enthousiast verhaal voor z’n moeder. Totdat hij ons ziet.. We hebben nog nooit zulke grote ogen gezien en hij vliegt ons beiden letterlijk in de armen. Het is een warm weerzien en al snel voelt het alsof we nooit zijn weggeweest. Ook Ruby, de hond, is mee. Haar hebben we ook gemist en we kunnen niet stoppen haar te knuffelen.

We krijgen een rondleiding door het prachtige huis en kletsen bij met een kop thee. Voor lunch neemt Maureen ons mee het dorp in. Bright heeft veel superleuke cafeetjes en koffietentjes. We besluiten bij een tapastentje aan de rivier te lunchen. De rest van de middag zwemmen en staan we op het supboard te peddelen door de rivier. We hebben samen met Archer de tijd van ons leven.

Omdat het vakantie is en we niets voor Michels verjaardag hebben gedaan, besluiten we ook om ’s avonds uiteten te gaan. We frissen ons thuis snel op en gaan naar een pub. Het eten is werkelijk fenomenaal en we genieten met volle teugen. Na het avondeten gaan we nog het dorp in naar de ijssalon voor een toetje. Wat een topdag!

Alsof we nog niet genoeg hebben genoten, besluiten we de volgende ochtend om ook maar buiten de deur te gaan ontbijten. Eenmaal in Bright valt onze keuze op een vegetarisch café dat er echt super uitziet. Hier eten we groene ‘matcha-wafels’ en een heerlijk fruitbrood. Na het ontbijt pikken we een vriendje van Archer op en rijden we een boerderij met herten en emoes. Hier vermaken we ons voor een paar uur totdat het helaas alweer tijd is om afscheid te nemen.

Ondanks dat we ze in april weer gaan zien in Melbourne, is het geen leuk afscheid. Ze zijn echt onze ‘Australische familie’ geworden. Onderweg terug naar huis wordt het weekend zowaar nóg beter: we krijgen beide bericht dat ons tweedejaars visum is goedgekeurd! We mogen nog een jaar in Australië wonen en werken! Wat een geweldig gevoel!

De week erna vliegt voorbij en voor we het weten is het alweer weekend. Direct na het werk vertrekken we weer en ditmaal rijden we richting Canberra. We slapen aan een meer iets ten noorden van de stad waar we echt superveel kangoeroes zien in de verte.

Na een regenachtige nacht rijden we na het ontbijt naar het Namadgi National Park. Hier doen we diverse wandelingen en zien we veel wildlife. Tijdens de lunch zijn we letterlijk omringd door kangoeroes, waarvan eentje Michel zelfs agressief bejegend. Gelukkig leidt het niet tot een aanval. Na de lunch rijden we naar een meertje en spotten we zelfs een zeldzame ‘platypus’ (vogelbekdier).

Aan het einde van de middag rijden we naar Honeysuckle Campground, waar we zullen kamperen. Tijdens het eten worden we weer omringd door de roo’s. Helaas zijn deze kangoeroes behoorlijk vervelend, zelfs zó vervelend dat we er gek van worden. Ze komen steeds behoorlijk dichtbij en proberen wat van ons avondeten te stelen. Michel moet echt op ze af springen om ze weg te jagen, maar ze blijven terugkomen. Een typisch geval van dieren die door mensen zijn gevoerd, erg jammer.

Na een heerlijke nacht rust rijden we de volgende dag terug naar Canberra om te shoppen. Maar eerst ontbijten we bij ons favoriete koffietentje in de stad. We kopen alle spullen die we nog nodig hebben voor we gaan reizen met de moeder en oom van Marissa en rijden aan het einde van de dag terug naar huis.

De vrijdag erop hebben we nog een verlate ‘Christmas party’ met alle collega’s van LTP. Dit werd gevierd in het prachtige ruime huis van onze bazin. Alles was tip-top geregeld: één van Canberra’s beste cateringbedrijven verzorgde de hapjes en drankjes en er was zelfs een DJ ingehuurd! De alcohol vloeide dan ook rijkelijk. Het was een geweldige avond waarop we veel hebben gelachen en gedanst (zelfs Michel). Rond vier uur in de nacht doken wij, behoorlijk beschonken, ons bed in terwijl de collega’s die bleven slapen nog een afterparty hielden in onze woonkamer.

Deze collega’s hoefden namelijk de volgende ochtend niet om acht uur alweer fris en fruitig op het werk verschijnen. Wij daarentegen wel. We waren even vergeten hoe het ook alweer was om brak aan het werk te zijn. Aangezien de manager het behoorlijk met ons te doen had en we er waarschijnlijk gewoon beroerd uitzagen, kregen we een early mark. Phew!

Vol enthousiasme lopen we naar de auto en verheugen ons op een vrije middag en het begin van onze vakantie. Eenmaal bij de auto aangekomen blijken we een lekke band te hebben. Zucht. Gelukkig hebben we een reserve band. Wij als ‘rookies’ hadden geen idee hoe we dit moesten verwisselen, maar gelukkig hebben onze lieftallige collega’s ons geholpen.

Ondertussen is de band gefixt en is het nog maar een nachtje slapen voordat Marissa weer wordt herenigd met haar moeder en oom. De eerste paar dagen zullen we samen met hun en haar zus plus vriend doorbrengen in de Blue Mountains. Vervolgens zullen we met mamsie en oompie in drie weken de oostkust gaan bereizen. Het is nog een verassing wat we allemaal gaan doen. Met ons is het namelijk altijd go with the flow. Maar dit is iets voor later.. Nu eerst snel een nachtje slapen!!

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *