Even ‘op en neer’ naar Sydney..

Inmiddels wonen en werken we alweer meer dan twaalf weken op het Australische platteland in een mooi, knus en landelijk café. Doordat we hier amper bereik en geen wifi hebben, is het de laatste tijd nogal stil van onze kant geweest. Maar dat wil niet zeggen dat we niets mee hebben gemaakt.

Ondanks dat we iedere week meer dan veertig uren maken, hebben we het nog steeds ontzettend naar onze zin. Onze werkweek loopt van donderdag tot en met maandag. Michel verricht vooral werk in de keuken. Hier bereidt hij eten voor en bakt hij taarten en andere zoetigheden. Eén keer per week werkt hij op de boerderij waar hij bijvoorbeeld het gras maait, hekken repareert en tuiniert. Marissa werkt daarentegen voornamelijk als barista en zo nu en dan in de bediening. De meeste dagen bestaan voor haar uit het maken van espresso’s, lattés en cappuccino’s.

Ook onze collega’s zijn super leuk en in het café hangt een gezellige sfeer. Iedereen is heel vriendelijk en behulpzaam. Niet alleen de collega’s, ook de (meeste) klanten zijn super aardig. Ze zijn altijd in voor een praatje en vaak geïnteresseerd naar onze afkomst (we moeten dus nog even werken aan ons Australische accent). Het levert vaak leuke gesprekken op en we zijn al vele tips en telefoonnummers rijker. Dus mochten we eens in de buurt zijn en een slaapplek nodig hebben, kunnen we gewoon bij onze klanten terecht! Hoe lief is dat?

Echter, ons leven bestaat niet alleen maar uit werken. We hebben nog steeds voldoende tijd om naast het werk dingen te ondernemen. Dinsdag en woensdag hebben we ons ‘weekend’. Op deze dagen zorgen we er voor dat we weer boodschappen in huis hebben voor de rest van de week. De supermarkt zit immers niet om de hoek. Daarnaast plannen we ook tripjes naar dorpjes en steden in de buurt.

1

‘Even’ naar Canberra (anderhalf uur) of Sydney (drieënhalf uur) op en neer stelt dan ook niks meer voor. We pakken wat spullen in en off we go! Als we eenmaal zijn aangekomen op onze bestemming doen we de dingen die we willen zien/doen. In de namiddag rijden we naar een gratis campsite in de buurt waar we onze tent opzetten en overnachten. De volgende dag genieten we van de rust en natuur en zorgen ervoor dat we voor het donker weer thuis zijn. We maken op deze manier het meeste van onze weekenden, die voornamelijk bestaan uit relaxen en genieten.

Toch was ons eerste tripje naar Sydney niet zo’n feest. Dit was namelijk nou niet bepaald voor ons plezier. We gingen er dan ook niet naartoe om de stad te verkennen, de Harbour Bridge te zien of het Opera House te bewonderen. Nee, dit had een hele andere reden.

Op zaterdag 5 november hadden we namelijk een early mark (oftewel eerder vrij) en besloten we dat we nog wat leuks wilden doen in de middag. We hadden het plan om naar Gundagai (een plaatsje verderop) te rijden. Helaas wisten we niet eens zover te komen..

Nadat we de tank hadden volgegooid en iets van een half uur hadden gereden, merkt Marissa dat er iets mis is met de auto. Het gaspedaal blijft steeds hangen en onze snelheid neemt zo nu en dan flink af. We besluiten zo snel mogelijk te stoppen en nemen de eerstvolgende afslag. Nog voordat we de afslag fatsoenlijk hebben kunnen nemen, komt er allemaal rook onder de motorkap vandaan. Paniek!

Geschrokken springen we uit de auto en proberen na te denken hoe nu verder. Onze baas is uitgerekend dit weekend er tussenuit en voor de rest is eigenlijk iedereen aan het werk die we in de omgeving kennen. We besluiten het op een lopen te zetten en opzoek te gaan naar hulp.

2

En die vinden we gelukkig al snel. Er is een monteur die zo ‘vriendelijk’ is om naar onze auto te kijken. Hij heeft nog geen halve minuut nodig om ons te vertellen dat onze motor overhit is. Daar gaat ons mooie eerste autootje die we nog geen twee maanden hadden. Overleden. Dood. Totall loss. Geen redden meer aan. Huilen.

Overstroomd door emoties tikken we 150 dollar af voor het laten wegslepen van onze auto. Iets wat nog geen vijf minuten duurt. We pakken op de sloop de auto uit, geven de sleutel af en wachten op Evie, ons huisgenootje die ons komt ophalen.

Verslagen rijden we terug naar huis. Ondanks dat we dit volgens meneer de monteur absoluut niet hadden kunnen voorkomen (pure pech, een van de waterslangen is geknapt), is het ontzettend pijnlijk. Daarnaast moeten we meteen onze opties afwegen hoe nu verder want zonder auto kunnen we niets beginnen hier op het platteland.

De zondag en maandag rijden we met Evie mee naar het werk. Na veel brainstormen besluiten we maar om in ons ‘weekend’ de nachttrein naar Sydney te pakken om hopelijk daar zo snel mogelijk een nieuwe auto te kopen. In het ‘echte’ weekend hebben we al een aantal afspraken kunnen maken voor bezichtigingen.

Zo gezegd, zo gedaan. Na een duur eerste klas ticket te hebben geboekt (aangezien de tweede klas al uitverkocht was) staan we maandagavond al om 20.00 uur al op het station van Cootamundra. Dit terwijl de trein pas om 01.35 uur vertrekt. Zucht. Evie heeft ons zo vroeg afgezet omdat ze liever niet in het donker over de landweggetjes rijdt. Slecht zicht en veel kangoeroes die plotseling voor de auto kunnen springen. Heel begrijpelijk vinden we.

Voordat de trein ook maar gearriveerd is, hebben we al een pijnlijke kont van het zitten. We zijn dan ook erg blij als we rond half twee eindelijk kunnen instappen. Helaas is deze blijheid is maar van korte duur. Ook in de trein kunnen we onze draai niet vinden en kunnen we niet echt in slaap komen. De stoelen in de eerste klas willen nét niet ver genoeg naar achter om lekker te kunnen liggen. En daar hebben we zoveel extra voor betaald..

Na een kort nachtje (die eigenlijk super lang duurde) komen we om 07.00 uur in de ochtend aan in Syndey. We ontbijten in een park vlakbij het centraal station en vervolgen per trein onze weg naar de eerste bezichtiging. Dit zonder succes. Het voelde allemaal niet zo goed aan en de auto reed nou ook niet bepaald vlekkeloos.

Op naar onze tweede afspraak. Deze is bij een dealer en hier hebben we de meeste hoop op gevestigd. Een aankoop bij een dealer verloopt daarnaast over ‘t algemeen ook nog eens een stuk sneller. Bij aankomst worden we echter direct teleurgesteld. De auto waarvoor we komen staat bij de monteur. Er is een probleem met de schakelbak, zucht.

Voordat we op weg gaan naar onze derde afspraak besluiten we nog om wat rond te kijken bij de dealer omdat er zoveel keuze is. Onze voorkeur gaat uit naar een 4×4, maar de fourwheeldrives die worden aangeboden, liggen aanzienlijk boven ons budget.

3

Toch worden we op één op andere manier gelokt door een auto. Het is een Hyundai Santa Fé uit 2005 en we kunnen deze mooie bak maar niet los laten. En dus na zo’n drie uur onderhandelen, meerdere proefritjes, veel wikken en wegen en nóg meer onderhandelingen komen we (nadat we de prijs met 1000 dollar naar beneden hebben gekregen) tot een conclusie: we nemen ‘m!

We regelen het papierwerk bij de dealer en rijden hierna meteen door naar een overheidsinstantie om de auto over te laten schrijven naar onze naam. Na een uurtje is ook dit geregeld. Nu alles rond is merken we pas hoeveel trek we eigenlijk hebben. Het is ondertussen namelijk alweer 17.00 uur en we hebben sinds het ontbijt niet meer gegeten.

Na een snelle hap te hebben gehaald bij de Subway rijden we Sydney uit in onze mooie en gloednieuwe auto. Het is even wennen aangezien deze auto een stuk hoger is, maar hij rijdt echt fantastisch! We zijn te moe om helemaal naar huis te rijden en besluiten dan ook te stoppen bij een gratis campsite, anderhalf uur buiten Sydney. We slapen in de auto en rijden de volgende ochtend, na weer een ontzettend korte nacht, huiswaarts.

De volgende dag begint onze nieuwe werkweek alweer. Iedereen is ontzettend blij voor ons dat we zo snel een nieuwe auto hebben weten te regelen. De weken daarop verdienen we onze nieuwe auto terug door veel te werken.

5

Eind november besluiten we een weekendje naar de hoofdstad Canberra te gaan. Hier genieten we van de luxe van een stad. We shoppen in een prachtige mall, drinken heerlijke koffie in mooie cafeetjes en nemen het er flink van tijdens de lunch. Ook wandelen we door het stadscentrum en zien we het onder andere het indrukwekkende parlementsgebouw. We sluiten ons weekendje Canberra af door te picknicken op Red Hill, vanwaar we een mooi uitzicht hebben op deze compacte en groene stad.

4-2

In de eerste week van december opent er naast de Long Track Pantry een splinternieuwe pub. Onze baas nodigt ons allemaal uit om de nieuwe zaak te verwelkomen in het dorp en tot 20.00 kunnen we op haar kosten drinken. De pub is erg mooi geworden en we hebben wellicht heuse concurrentie in het weekend. We hebben met al het personeel een gezellige avond en velen verschijnen de volgende dag enigszins brak op het werk.

Nu het december is, tellen we de dagen af naar Coldplay. Maandag 12 december is het eindelijk zover! Om 15.00 zijn we vrij en met onze volgepakte auto rijden we richting Sydney. Rond een uur of vijf komen we aan op onze tussenstop, een schitterend mooie (én gratis) campsite. Het is een grote open ruimte midden in het bos en op het moment dat wij aan komen staan er maar drie andere kampeerders.

7

Tijdens het op zetten van onze tent, worden we afgeleid door twee kangoeroes die behoorlijk dichtbij ons staan te grazen. We schieten wat mooie plaatjes en als de tent eenmaal staat bereiden we wat eten. De rest van de avond genieten we van de rust, de prachtige natuur en de twee kangoeroes die de hele avond dichtbij zijn gebleven.

De volgende ochtend worden we vroeg gewekt door een orkest aan ‘lachende’ Kookaburra’s. De Kookaburra is onze favoriete vogel in Australië en is familie van de ijsvogel. Zijn lach is het beste te omschrijven als een regenwoud vol krijsende apen. Alleen nu is het geluid afkomstig van maar één vogeltje.

6

De volgende ochtend tijdens het afbreken van de tent hebben we het al ontzettend warm. Dat belooft wat voor de rest van de dag. Na alles weer te hebben ingepakt rijden we de laatste anderhalf uur naar Sydney. Door flinke wegwerkzaamheden in de stad doen we er een uur langer over. We parkeren de auto in een parkeergarage in het Entertainment Quarter, zo’n tien minuten buiten het centrum. Hier zijn de verschillende sportstadia en onder andere de filmstudio van Sydney te vinden.

Vanaf hier nemen we de bus naar Circular Quay vanwaar je het beroemde Opera House en de Harbour Bridge kunt bewonderen. Het is elf uur in de ochtend en het kwik is al gestegen naar 38 graden. We kunnen om 17.00 pas inchecken in de AirBnB die we hebben geboekt. We zullen het dus nog een tijdje vol moeten houden in deze hitte.

dscn4446

11

Ondanks dat we meer dan genoeg water drinken, voelen we ons slapjes en uitgedroogd. We kopen een aantal extra flessen water en lunchen vervolgens midden in het centrum. Na de lunch schuilen we in een van de shopping malls in het centrum van de stad. De airco staat volop aan (halleluja) en hier brengen we de rest van de middag dan ook maar wat graag door. Rond vier uur pakken we de bus terug naar de parkeergarage en tijdens de rit worden we nog beschuldigd van zwart rijden door de chauffeur. Dit terwijl we gewoon netjes in- en uitgecheckt hebben. Chagrijn!

Van tevoren hebben we contact met de eigenaar van onze AirBnB contact gehad over parkeren bij het appartement. Hij heeft ons verteld dat we gewoon in de straat kunnen parkeren. Na nog geen tien minuten rijden komen we aan bij het appartement. Het is ideaal gelegen en op nog geen tien minuten lopen van het Allianz Stadium, waar het concert plaats zal vinden.

Al gauw zien we dat in de gehele straat na 22.00 uur parkeren voor vergunninghouders geldt. We vragen direct om uitleg aan de eigenaren Ron en Julia, een Canadees stel dat nog maar drie maanden in Sydney woont. Ze hebben zelf geen auto én nog geen gasten gehad met een auto waardoor ze hier niets van af wisten. Intussen zijn er al veel straten afgesloten in verband met het concert. Daarnaast staat het overal al behoorlijk vast. We kunnen dan ook niet anders dan de auto laten staan en hopen dat we na het concert geen boete hebben.

We nemen een snelle douche en frissen ons verder op waarna we lopend richting het concert gaan. Bij binnenkomst krijgen we een bijzondere armband en eenmaal op onze plekken genieten we eerst van Lianne La Havas, die in het voorprogramma staat. We vinden haar erg goed!

Rond 20.15, tijdens de schemering, gaat Coldplay van start. We zien een werkelijk fenomenale show, geleid door zanger Chris Martin. De armbanden die iedereen heeft gekregen bij binnenkomst lichten tijdens de show continu op in alle kleuren van de regenboog, bewegend op de beat. Dit geeft een magisch effect. Zo worden alle 50.000 armbanden tijdens ‘Yellow’ bijvoorbeeld toepasselijk geel. Ze spelen een combinatie van nieuwe liedjes en klassiekers. We genieten met volle teugen en hadden dit concert voor geen goud willen missen.

12

Na afloop proberen we zo snel mogelijk terug te zijn bij de auto. We moeten ons hiervoor wel door een enorme menigte zien te wringen. We doen er een kleine twintig minuten over en tijdens de hele wandeling duimen we vol goede hoop. Maar zodra onze auto in zicht is zien we meneer de ambtenaar bezig een boete uit te schrijven voor ons.

We kunnen er niet meer onderuit komen, ook niet nadat we situatie hebben uitgelegd. Hij geeft zelfs aan dat we ieder uur dat we blijven staan een hogere boete riskeren. We besluiten eieren voor ons geld te kiezen en vertellen Ron en Julia dat we vertrekken. Gezien de situatie begrijpen ze ons volledig.

Op de Wiki Camps app vinden we een gratis campsite een uurtje buiten Sydney. Maar voor we Sydney uit zijn, zijn we alweer anderhalf uur verder: alles in de wijk staat door het concert nog muurvast. Over de eerste 300m doen we zelfs een half uur! Maar met Coldplay op de iPod genieten we nog flink na in de file.

Om 01.30 uur komen we aan op de campsite die pal naast de snelweg ligt. In het duister van de nacht zetten we de tent in nog geen vijf minuten op. Na een korte, maar heerlijke nacht slapen rijden we zonder ontbijt richting huis. We stoppen een uur later in het dorp Goulburn en hier stillen we onze honger tijdens een heerlijk ontbijt. Na het ontbijt slaan we nog flink wat boodschappen in en rijden nog zo’n 170km terug naar ons knusse boerderijtje. Onderweg krijgen we een mailtje van Ron, die ons het gehele bedrag voor de AirBnB heeft teruggestort. Een flinke pleister op de wond!

dscn4360

Op het moment van schrijven zitten we alweer aan onze tweede ‘kerst’ ontbijt. Door het warme weer, de geringe kerstversiering en zonder familie om ons heen zijn we niet bepaald in de kerststemming. Toch maken we er het beste van. Op kerstavond keken we onder het genot van hapjes en drankjes traditiegetrouw Home Alone. Eerste kerstdag hebben we gevierd met een echte Australische BBQ samen met Evie. Met oud en nieuw gaan we waarschijnlijk met alle collega’s naar de nieuwe pub.

dscn4465

We kijken al helemaal uit naar het nieuwe jaar. Waarin de moeder en oom van Marissa ons zullen bezoeken. Ook zal het nieuwe jaar meer uit reizen dan werken gaan bestaan aangezien we dan onze tweedejaars visum in the pocket hebben. We zullen in 2017 dan ook een groot deel van dit gigantische land bereizen! Maar voor nu laten we het hierbij.

We wensen iedereen al het beste voor 2017!

Lots of love from Down Under,

Michel en Marissa

3 Responses to “Even ‘op en neer’ naar Sydney..”

  • Wat een geweldig relaas en vooral, heel veel respect. Met alle tegenslagen laten jullie het hoofd niet hangen, maar gaan er juist met nog meer spirit tegen aan. Ik ben super trots op jullie. Tot binnenkort lieverds. xxx

  • Geweldig hoe jullie je overal doorheen weten te slaan. Respect voor jullie volharding in de minder mooie situaties. Bewondering voor al jullie prachtige belevenissen. Stay safe and healthy en vooral, geniet. Happy 2017!
    #trotsopjullie
    Pat.

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *