Malawi: meet the locals

Na een lange rit van 16 uur (waarvan bijna 4 bij de grensovergang) zijn we aangekomen in Malawi. Voor ons was het enigszins balen dat het zo lang duurde bij de grens. Dankzij het ritje naar Brussel hadden wij het visum al in bezit. Naast ons waren er nog twee andere Nederlanders die het visum vooraf al hadden geregeld. Welke reglementen voor andere nationaliteiten gold, wisten we natuurlijk niet. Maar omdat er nog drie Nederlanders waren die vooraf geen visum hadden aangevraagd, was het maar de vraag of iedereen mee kon. Maar met ‘wat’ geduld is het gelukkig allemaal goed gekomen.

En dat was maar goed ook! Dit land hadden we voor geen goud willen missen. De slogan van het land luidt: ‘Malawi, the warm heart of Africa’. Na de grensovergang werd direct duidelijk waarom. In figuurlijke zin kregen we een ontzettend warm welkom: echt iedereen zwaaide naar ons met een grote glimlach. Af en toe waanden we ons een koninklijk paar, haha. Tevens zag je een duidelijk verschil in landschap. In vergelijking met Tanzania zijn de dorpjes in Malawi namelijk veel meer geordend. De chaotische hutjes, vaak geverfd met reclame uitingen van bijvoorbeeld Vodafone en Coca-Cola, waren verruild door knusse huisjes van zelfgemaakte bakstenen. Koeien graasden in de daarvoor bestemde weides in plaats van langs of op de weg en de dorpen liggen hier verder bij de snelweg vandaan.

We verbleven op verschillende campsites rond het Malawimeer. Het Malawimeer neemt ongeveer een derde van het land in beslag en is zo’n 800km lang en 75km breed. De campsites lagen pal aan het strand en alsof dat nog niet genoeg was konden we ook relaxen in een zwembad met uitzicht over het prachtige meer.

DSC08704

Toch krijg je een dubbel gevoel van zo’n paradijs (als toerist zijnde). Malawi is namelijk een van de meest arme- en overbevolkte landen ter wereld. De bevolking verdient hooguit $1 per dag en écht overal wonen mensen. We wilden erg graag in contact komen met de mensen van Malawi en besloten daarom zaterdagochtend het dorp Ngala te bezoeken. Hier werden deze feiten eigenlijk ‘hard’ gemaakt. Op de school die we bezocht hebben (helaas zaterdag, dus geen school) spraken we een teacher die op de school woont. Hij vertelde ons dat er zo’n 1500 kinderen naar deze school gaan en er slechts negen teachers zijn. Dit komt neer op 1 leraar per 175 kinderen. Zie je dit al voor je in Nederland? We hebben de school een pakket schriften en wat potloden gedoneerd om zo toch een klein steentje bij te dragen.

DSC08670

Na het bezoek aan de school ontmoetten we John Howard, een local die ons een inkijkje gaf in zijn woning. John is een kleurrijk persoon waar we erg om hebben gelachen. Hij gaf ons een korte les in Malawi ‘slang’. Zo zeggen ze hier ‘easy peazy like a lemon squeezy’ om aan te geven dat men zich niet snel druk maakt. ‘Cool bananas’ hoor je ook erg vaak en betekent eigenlijk gewoon oké.

DSC08755 paiint

DSC08692

Tijdens de wandeling door het dorp ondervonden we ook de letterlijke kant van de slogan van Malawi.. Het was namelijk bloedheet! De regio waar we verbleven is omringd door bergen, waardoor het regenseizoen in dit deel van het land later arriveert dan in de rest van het land. Het moment dat wij in deze regio verbleven was echt vlak voor de start van het regenseizoen wat neerkomt op de meest warme periode van het jaar. Geluksvogels zijn we ook.. We wisten niet dat we zoveel vocht konden verliezen door alleen maar te wandelen. Zelfs in de sportschool zweet je na een flinke workout van een paar uur zelfs minder dan we nu hebben gezweet. Aan het einde van de ochtend voelden we ons als twee uitgedroogde sponzen en het was nog maar net na elven. Het heetste punt van de dag moest dus nog komen..

DSC08656 paint

We besloten de middag door te brengen in het zwembad met uitzicht op Lake Malawi onder genot van een koel drankje en een lekker muziekje. Hier werden we door de Aussies uitgedaagd om aan het einde van de dag een potje volleybal op het strand te spelen. We gingen deze uitdaging natuurlijk aan en het werd uiteindelijk een wedstrijd Noordelijk halfrond vs. Zuidelijk halfrond. Team Zuidelijk halfrond bestond uit de Aussies en Afrikanen. Ondanks dat zij meer stranden en veel beter weer hebben dan ons Europeanen, hadden ze geen schijn van kans. Vanuit onze kant ging het er fanatiek aan toe en het werd dan ook 3-0 in sets. Marissa heeft in al haar fanatisme wel een blauwe hand opgelopen..

Na drie dagen aan het Malawimeer te hebben gekampeerd zijn we landinwaarts getrokken, richting de hoofdstad Lilongwe. Onderweg zijn we gestopt in ‘Nhkotokoto’ voor een slaventour. In Lilongwe bezochten we een marktje met souvenirs. Hier hadden ze van alles behalve hetgeen wat we zochten: een magneetje voor onze magnetenverzameling (van ieder land sparen we magneetjes voor op de koelkast).

DSC08735

De marktkooplui waren erg volhardend. Als een zwerm bijen kwamen ze op ons af. ‘Hey Sister look here’. ‘Brother, come and take a look at my stuff’. Al snel waren we klaar met het getrek aan ons. Zelfs na tien keer te hebben bedankt wisten ze alsnog niet van ophouden. Negeren bleek op dat moment de enige optie. Ondanks deze vervelende mannetjes was het onze enige kans om nog een magneetje te scoren in Malawi.

Door vastberadenheid is het ons gelukt! We hebben het voor elkaar gekregen dat een mannetje de vorm van het land uit hout heeft gesneden en hier Malawi in heeft geschreven. Aan de achterkant heeft hij er een magneetje aan vast geplakt. En dat allemaal voor nog geen euro. Wat zijn we toch een goede onderhandelaars!

Nadat we onze vierde en dus laatste nacht hadden doorgebracht in Malawi was het weer tijd om verder te reizen. De roadtrip zetten we voort richting Zambia waar we met z’n allen binnen no time ons visum binnen hadden. So far so good. Maar als alles mee zit moet er natuurlijk ook wat tegen zitten. Kort na de grensovergang rijden we namelijk lek. Even stoppen om de band te verwisselen zat er niet in. Dit was te onveilig. We zijn met lekke band doorgereden naar de lunchspot om daar de band van de truck te verwisselen.

DSC08651

Na de lunch bezoeken we een textielbedrijf waar alles (van dekbedovertrekken tot gordijnen) ambachtelijk, duurzaam en handmade wordt gemaakt. Erg tof om te zien. Vervolgens zijn we een traditioneel Zambiaans ‘Kunda’ dorp binnengereden waar we werden ontvangen met veel dans en gezang. Inmiddels zijn we aangekomen bij de campsite in South Luangwa National park. Net als in de Serengeti zijn hier geen hekken tussen de campsite en het park, overal kunnen weer wilde dieren lopen.. Tijdens het eten zijn er al verschillende soorten apen en olifanten gespot.

Nu zitten we in ons tentje die aan een rivier vol met nijlpaarden staat deze blog te typen. Achter ons horen we al het lawaai van deze grote kolossen. Gelukkig hebben we onze tanden dit keer al wel gepoetst. Hier zullen we twee nachten doorbrengen. Kortom: twee nachten wéér niet naar de wc…

Liefs,

Marissa en Michel

One Response to “Malawi: meet the locals”

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *