Van Karoo naar de Wild Coast

Na een dikke maand in het fantastische Kaapstad te hebben vertoefd, is de tijd gekomen om aan onze (volgende) road trip te beginnen, namelijk die tussen Kaapstad en Johannesburg. De eerste stop brengt ons naar de Noord-Kaap, Sutherland (een echt spookstadje) om precies te zijn. De wegen hiernaartoe waren behoorlijk slecht. Er vonden veel wegwerkzaamheden plaats waardoor er steeds losse steentjes tegen de auto kwamen. Dit maakt zo’n hels kabaal dat we bang zijn dat onze kleine (Chevrolet) Spark iets overkomt.

Na vier uur te hebben gereden komen we aan bij onze B&B. Hier worden we niet echt bepaald met open armen ontvangen. De kamer waar we verblijven werd nog net aangewezen, maar daar hield het ook mee op. Zelf op onderzoek uit dan maar..

Naja, onderzoek? Zoveel valt er in Sutherland niet te beleven. We doen het stadje puur aan als tussenstop. Een normale supermarkt is er niet te bekennen. Ons avondeten bestaat daardoor uit een kop cup-a-soup en de meegebrachte pepernoten van Mirjam. Heerlijke combi!

We hebben Sutherland als tussenstop gekozen omdat het dorp bekend staat om de heldere nachten en de vele sterren die je daardoor kunt zien. Omdat Sutherland zo’n 1500m boven zeeniveau in een droog en afgelegen gebied ligt, zijn de nachten er erg helder.

Daarnaast vind je er de grootste telescoop van het zuidelijk halfrond. Helaas voor ons kan deze enige activiteit die het bruisende Sutherland te bieden heeft, niet doorgaan: het is namelijk érg bewolkt en regenachtig. Hebben wij weer.. We schrijven na het avondeten een blog en kruipen daarna ons bed in.

DSCN0481

Nadat we ’s morgens ons ontbijt achter de kiezen hebben (waar we patat bij geserveerd kregen) willen we onze weg vervolgen naar Beaufort-West. De weg hiernaartoe bestaat voor 99% uit gravel en waterplassen. Sporadisch haalt de kilometerteller de 30km/h.

Na een grove drie uur rijden zijn we amper 90 km verderop aangekomen bij een klein dorpje, genaamd Fraserburg. Hier besluiten we een stop te maken om te tanken. We vervolgen onze weg, ditmaal gelukkig over een geasfalteerde weg. Na ongeveer twintig minuten maken we een korte stop om wat foto’s te maken van de eindeloze vlaktes van de Grote Karoo. Op het moment dat we weer verder willen rijden, weigert onze tot nu toe geliefde Sparky, te starten. Omdat we ons in niemandsland bevinden hebben we geen bereik op onze mobiel. En in de afgelopen twee uur zijn we welgeteld één auto tegengekomen..

DSCN0475

Voordat we ook maar in paniek kunnen raken, komt er gelukkig een auto aan die we weten te stoppen. Gelukkig blijken de bestuurder en zijn reisgenoten van het ‘Bakkie’, erg behulpzaam. Ze slepen Sparky en ons zo’n dertig kilometer verder naar het dichtstbijzijnde dorp, jawel: Fraserburg. Hier blijkt een garage te zitten. We bedanken de beste man en zijn compagnons van harte en vragen de eigenaar van de garage om naar onze auto te kijken. Hij geeft aan dat de auto te nieuw is en hij geen materialen heeft om de auto te repareren. Daarnaast wil hij niet met z’n handen aan een huurauto zitten. Dat wordt dus Avis bellen.. Gelukkig hebben we nu wél bereik.

Aangezien we in de middle of nowhere zitten en het dichtstbijzijnde kantoor van Avis in George (300km) verderop zit, vrezen we het ergste. We zagen het al voor ons om meerdere dagen vast zitten in dit kleine en afgelegen dorpje waar niets te beleven is. Gelukkig blijkt dit geen werkelijkheid te worden; Avis belooft ons namelijk om dezelfde dag nog een nieuwe auto te brengen.

DSCN0487

Ondertussen is het een uur of 13.00. De nieuwe auto zal er zeker niet voor 18.00 ’s zijn, dus besluiten we om te voet een B&B op te zoeken om te overnachten. We komen uit bij een aardig vrouwtje die ons met van alles wil helpen. Als eerst biedt ze ons haar beste kamer aan. Daarnaast geeft ze ons verse lamskoteletjes uit de Karoo (regio staat er bekend om), allerlei kruiden voor het vlees en zelfs biertjes die andere gasten hebben laten staan in de koelkast. Mede hierdoor staat er dit keer dus wel een lekkere avondmaal op de planning.

Omdat de dag zo hectisch was vallen we beide, zonder dat de vervangende auto er al is, rond een uur of 22.00 in slaap. Rond 23.00 gaat de telefoon waarin Avis mededeelt dat de truck met nieuwe auto is gearriveerd op onze plek van bestemming. We lopen naar buiten en ja hoor daar staat ie, een blauwe Hyundai i10. De arme chauffeur heeft er zes uur over gedaan om de auto te brengen. Direct na het afladen van onze nieuwe auto en het inladen van de kapotte Spark moet hij rechtsomkeert weer terug naar George. We ondertekenen wat papieren, bedanken hem van harte en duiken snel weer ons bed in.. Een betere service kun je volgens ons niet krijgen!

DSCN0503

De volgende ochtend vervolgen we fris en fruitig en in de nieuwe auto onze roadtrip. We skippen onze stop in Beaufort-West en gaan gelijk door naar Graaff-Reinet. De route erna toe is zo verschrikkelijk mooi! Het rijden met de nieuwe auto is wel even wennen. Elke keer als Marissa het knipperlicht aan wil doen om af te slaan, gaan de ruiterwissers heen en weer. De hendels hiervan zitten namelijk omgekeerd in vergelijking met de Spark. Voor de rest rijdt de auto prima en is hij zelfs iets ruimer dan de vorige.

DSCN0501

In Graaf-Reinet krijgen we een felgekleurde en ruime studio toegewezen, die van binnen op een knus appartementje lijkt. We dumpen onze spullen om vervolgens een wandeling door het dorp te maken en te lunchen. Daarna pakken we de auto om naar de Valley of Desolation te gaan. Dit is een vallei met rotskolommen die meer dan 120m uit het dal oprijzen.

Bij de ingang van Camdeboo Nationaal park (het park waar de vallei zich bevindt) zeggen we dat we uit Johannesburg komt (ons nieuwe nummerbord zegt dit ook). Als inwoner van Zuid-Afrika betaal je namelijk aanzienlijk minder entreegeld dan toeristen. Waarom moeten toeristen toch altijd meer betalen?! Enfin, de man gelooft ons uiteindelijk waardoor we voor slechts 64 Rand (totaal en nog geen €4,00) binnen komen. Als we ons als onwetende toeristen hadden gedragen, waren we meer dan het dubbele kwijt geweest, namelijk 174 Rand. Het uitzicht, de hike en de stilte waarbij je een speld kon horen vallen, zorgen ervoor dat we voor nog geen vier euro heel veel waar hebben voor ons geld.

DSCN0550

Na een goede nachtrust rijden we de zondag verder richting Hogsback. Dit plaatsje kun je net zo goed de Afrikaanse Ardennen noemen. Het ligt namelijk in een bosrijke omgeving en is daardoor dus erg groen (zeldzaam voor ZA). Je vindt er veel rivieren en watervallen en het is omringd door het Amatola gebergte. Ook heeft het dorpje iets magisch. De schrijver van Lord of the Rings heeft hier zijn kinderjaren doorgebracht. De setting van deze filmreeks is dan ook op Hogsback gebaseerd. Bijnaam voor het dorpje is ‘Where Fairies live’, zegt genoeg toch?

We verblijven in een ontzettend mooie en ruime chalet met een veranda, open haard en keuken met bar (in totaal zo’n 70m2). Wederom dumpen we snel onze spullen om een wandeling te maken naar een waterval die ‘The 39 Steps’ heet.

DSCN0634

Op het moment dat we nog maar net terug zijn, komt de regen met bakken uit de lucht vallen. Het noodweer slaat toe. Harde knallen en flitsen schieten door de lucht. Het duurt ook niet lang voordat het stroom uitvalt. Gelukkig is dit eerder regel dan uitzondering en zijn ze hier in Hogsback op voorbereid. Zaklampen en kaarsen staan namelijk binnen handbereik. Die avond braaien we romantisch onder kaarslicht terwijl het buiten regent en onweert.

DSCN0649

Maandag hebben we een dag hiken op de planning staan. Via de ‘Swallowtail Falls’ hiken we door het bos naar de bekende ‘Madonna & Child Falls’. Dit is de hoogste waterval van Hogsback. Door het noodweer van de dag ervoor wordt de hike er niet gemakkelijker op. Alles is nat en glibberig, bomen zijn omgewaaid en takken zijn afgebroken waardoor we ons als een soort ‘Tarzan’ door de moeilijk te volgen ‘paden’ manoeuvreren. Het was eigenlijk ook meer een intensieve survival-tocht dan een hike. Maar de tocht en de belonende uitzichten zorgen ervoor dat het meer dan waard was om de hike te doen.

We hebben honger gekregen en rijden naar Away with the Fairies om te gaan lunchen. Deze backpackers is gelegen aan de rand van een klif waardoor we een fantastisch uitzicht hebben over de bergen en inheemse bossen van Hogsback. Ook heb je hier de beroemde badkuip staan wat het plaatje nog meer kunstzinnig en magisch maakt.

DSCN0670

DSCN0692

Na de lunch willen we naar de Big Tree hiken. Deze boom heeft een omtrek van negen meter en is zo’n 40m hoog. Aangezien er slecht weer op komst is, besluiten we deze hike maar te schrappen. We kiezen ervoor om terug te gaan naar onze chalet. We relaxen wat, kijken films en drinken warme choco met slagroom. Op het moment dat we ons avondeten nét hebben bereid, val de stroom weer uit. Dat wordt dus wéér eten onder kaarslicht..

De volgende ochtend worden we uitgerust wakker. De paar dagen in Hogsback voelen aan als een weekendje weg (dat terwijl we al meer dan twee maanden op pad zijn). We vervolgen onze weg dan ook rustig naar East London (grote stad) waar onze volgende stop plaats zal vinden.

Als we aankomen bij de B&B (die we al geboekt hadden) blijkt ie vol te zitten. Er werd ons verteld dat er andere gasten waren die graag hun verblijf wilden verlengen en zo onze boeking hebben overgenomen. Logisch toch? De B&B biedt aan om voor ons een ander verblijf zoeken, natuurlijk hebben wij hier geen behoefte aan! Op zo’n manier hoeven we niet behandeld te worden. We zijn boos en willen dan ook zo snel mogelijk weg om zelf naar andere mogelijkheden te zoeken.

We besluiten de backpackers in Chintsa (waar we eigenlijk voor de volgende dag hebben geboekt) te bellen, met de vraag of ze nog iets voor beschikbaar hebben. Gelukkig is dit het geval en alweer snel vervolgen we onze weg naar Chintsa, dat ook maar 40km verderop ligt. Hier krijgen we een double room met balkon en prachtig uitzicht over het strand toegewezen. We eten die avond een heerlijke Indiase curry in het restaurant en drinken (heel) wat drankjes met andere backpackers.

DSCN0760 DSCN0716

De volgende dag doen we lekker rustig aan en chillen we wat bij het zwembad. We huren een bodyboard en gaan de zee op. ’s Avonds koken we weer een keer zelf (een simpele couscous) en duiken vroeg ons bed in. De wekker gaat weer vroeg, we hebben in de ochtend namelijk een lange rit voor de boeg.

Aangezien de dorpjes die we de komende dagen aan doen allemaal in the middle of nowhere liggen, lijkt het ons verstandig om bij bijna elke benzinepomp die we tegenkomen te gaan tanken. Na de autopech hopen we niet nog eens stil te komen staan.. Na amper tien kilometer te hebben gereden vanuit Chintsa nemen we de eerste de beste afslag naar een bezinepomp. Op het bord staat dat deze maar een kilometer verderop zou zitten..

Niets is minder waar.. na een dikke tien minuten te hebben gereden op een zeer slechte gravelroad is er in nog geen velden en wegen een benzinepomp te bekennen. We rijden toch door met het idee ‘hij zal zo toch wel komen?’. En dat is ook zo. We zien namelijk weer een kwartier later een afgelegen huisje met één pomp staan. We vragen de tankhouder of hij onze tank vol wil gooien. Het antwoord is er één waar je de moed van in de schoenen zakt: ‘I Only have diesel, my friend. Sorry’.

Weer een kleine drie kwartier later zijn we, na een rondje te hebben gereden, weer teruggekomen op de snelweg waar we begonnen waren en met een tank die weer iets leger is. Mooi is dat. Gelukkig vinden we zo’n veertig kilometer verderop een benzinepomp aan de snelweg. Hier laten we de tank tot de nok toe vullen en nemen een bak koffie (die we heel goed kunnen gebruiken). Zucht, vanaf nu zal alles wel beter verlopen..

Ons kennende is dit natuurlijk niet helemaal waar. Terwijl we onze weg verder vervolgen richting Coffee Bay, worden we ineens staande gehouden door de politie. We reden (naar ons idee) maar een paar km te hard waardoor we dachten dat het gewoon een controle zou zijn. We zijn immers toeristen.

Het bleek om iets anders te gaan.. Oom agent vertelt ons namelijk dat we op het punt waar we staande worden gehouden niet harder dan 60 mochten. Op dat moment reden wij 105. We hebben geen bord van 60km/u gezien. Meneer agent blijft volhouden dat we dit hadden moeten weten. Er zaten namelijk gele verdrijvingsvlakken op de weg. Om ons heen werden we van alle kanten ingehaald door auto’s die nog veel harder reden. Maar ja, wij zijn toeristen en dus de sjaak.

Er werd ons verteld dat Marissa mee naar het politiebureau moest om uiteindelijk binnen afzienbare tijd voor de rechtbank te verschijnen. Dit zijn de consequenties wanneer je meer dan 40km/u te hard rijdt, aldus oom agent. Na ons dit te hebben medegedeeld, begon hij dingen op te schrijven en zelfs naar het bureau te bellen. Natuurlijk raakten wij in paniek en wisten even niet meer wat te doen.

Kort daarna barst Marissa in huilen uit. Deels echte emoties (want ja, we zagen onze reis dit keer echt in duigen vallen) en deels toneel, haha. Meneer agent zag dit ook. Hij kwam naar ons toe en zei: ‘I don’t want to ruin your holiday miss, let’s just make it a fine’. Er werd een bedrag van 2500 Rand (zo’n €180,00) genoemd. Aangezien we dit niet contant konden betalen en pinnen niet mogelijk was, besluit de agent het maar te laten bij een boete van 500 Rand (zo’n €28,00). We moesten het papiergeld zelfs zo vouwen dat niemand anders zou zien dat we hem betaalden. Hoezo corrupt?!

Maar goed corrupt of niet, we zijn ergens toch blij dat we er zo vanaf zijn gekomen. Je weet het maar nooit in een ander land. We vervolgen onze weg dan ook met een dubbel gevoel. Aan de ene kant opgelucht dat het slechts zo is afgelopen, aan de andere kant voelden we ons behoorlijk genaaid.

Hoe dichter we bij Coffee Bay in de buurt komen, hoe slechter de wegen werden. Onoverzichtelijke potholes, scherpe bochten en enorm steile wegen maken het er niet makkelijker op voor de laatste kilometers. Ook de vele mensen en dieren langs de kant van de weg (of erop) helpen niet echt mee. Op een weg waar je 100 mag kan het maar zo zijn dat er ineens een koe of geit (of zelfs meerdere) voor je op de weg staan. Alert zijn dus!

DSCN0894

Na de helse tocht bereiken we om een uur of 14.00 bij de backpackers in Coffee Bay. We worden welkom geheten met een welkomstdrankje. Echt bijkomen in onze kamer zit er helaas niet bij. We slapen namelijk in een dorm room met 4 anderen. We ploffen neer aan de bar waar we een hapje eten, cocktails drinken en een paar potjes poolen. Hier verblijven we de hele avond.

De volgende dag hebben we ons ingeschreven voor ‘Beach Day’. De hele dag relaxen aan het strand van Coffee Bay inclusief lunch, frisdrankjes én twee uur lang surflessen met instructeur. Dit was echt super tof! Na al die keren zelf te hebben geprobeerd te surfen, lukte het dit keer echt. We konden beide staan, woehoe!!

DSCN0786

DSCN0791

We vertrekken iets eerder van het strand dan de rest om naar de ‘Hole in the Wall’ te gaan. Dit is een grote vrijstaande klif in de vorm van een muur, waar door de kracht van de zee, een gat in is geslagen. De weg erna toe was weer verschrikkelijk, maar het uitzicht was het zeker meer dan waard. Het gat lijkt op een opening die gemaakt is door de mens, zo perfect. Daarbij heb je spectaculaire vergezichten op de open zee en de kliffen erom heen. Echt heel mooi!

DSCN0826

De volgende dag vervolgen we onze weg weer via een gravelroad naar Mdumbi, zo’n 25km ten noorden van Coffee Bay. Ook hier verblijven we weer in een backpackers maar dit keer hebben we een kamer voor ons zelf. We besluiten om onze (aangeleerde) surfskills uit te testen op de zee. Helaas werkt de natuur niet mee: er staat een sterke stroming en de golven zijn van slechte kwaliteit. ’s Avonds genieten we van een seafood platter en eten voor het eerst oester (niet echt ons ding) tijdens een hevige onweersbui.

DSCN0936

Om het laatste officiële dorpje van de Wild Coast (Port St. Johns) te bereiken, rijden we zondagmorgen weer via dezelfde slechte weg terug naar Coffee Bay om zo vervolgens op een verharde weg uit te komen. Maar ook deze weg is verre van goed te noemen. Overal zijn wegwerkzaamheden en potholes waardoor we veel om moeten rijden. Hierdoor komen we uiteindelijk tegen de namiddag aan en lunchen pas om 16.00. En dat na maar zo’n 160km.. We poolen nog een paar potjes en duiken, zonder avondeten, vroeg ons bed in.

Onze wekker gaat weer vroeg want er staat weer een lange dag rijden voor de boeg. We willen dan ook het liefst zo snel mogelijk op pad zijn. Doordat de serveerster een fout heeft gemaakt met ons ontbijt, zijn we pas een uur later dan gepland onderweg. Erg frustrerend. Gelukkig was het ontbijt wel erg lekker.

We verruilen na een week Wild Coast de oceaangeur in voor een frisse neus in de immense Drakensbergen. We rijden namelijk naar Himeville, een dorpje vlakbij de Sani Pass (kronkelende, erg steile grensovergang naar Lesotho). We zullen de komende week in de Drakensbergen verblijven en een kort bezoek aan Lesotho brengen. Vanuit de bergen zullen we uiteindelijk onze weg weer terug vinden naar de kust om vervolgens in Johannesburg te eindigen. Maar hoe we dit gaan doen en waar onze stops zullen zijn, weten we zelf ook nog niet.

DSCN1043

Liefs en tot snel,

Michel en Marissa

2 Responses to “Van Karoo naar de Wild Coast”

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *