Van Perth naar Donnybrook en weer terug

Op maandag 22 februari om (17.30 lokale tijd) landen we op Perth Airport. Meteen na aankomst kunnen we bij de bagageband onze backpacks oppikken. Tijd om richting de douane te gaan. We zijn ietwat zenuwachtig aangezien onze adressen niet met het visum overeenkomen. Hierdoor kan je visum alsnog geweigerd worden..

Gelukkig verloopt alles soepeltjes en kunnen we bij elke controle gewoon door lopen. Dit in tegenstelling tot de vele Aziaten die allemaal een andere kant op worden gestuurd. Waarschijnlijk voor meerdere controles en wellicht zelfs ondervraging. Ergens wat racistisch als je het ons vraagt.

Nog geen tien minuten later staan we in de ontvangsthal van het vliegveld. We zijn wat verbouwereerd dat het zo gemakkelijk is verlopen. Zo streng als de Australische douane is op TV bij het programma ‘Border Security’, zo relaxed hebben wij ze in werkelijkheid ervaren. Waarschijnlijk hebben wij onze portie al gehad tijdens het aanvragen ervan.

image1

Eenmaal buiten worden we opgepikt door het stel van de AirBnB. Deze hebben we voor een week geboekt in Bentley, één van de suburbs van Perth. Voor we naar ons verblijf gaan maken we nog een korte stop bij de supermarkt om het een en ander in te kopen. We hebben geen etenswaren of iets bij ons. We komen voor het eerst in aanraking met de hoge kosten voor levensmiddelen Down Under. Onze eerste indruk is dat het ‘nog wel meevalt’ met de prijzen (bak yoghurt van 1kg voor $5, omgerekend zo’n € 3,50).

Omdat we in het vliegtuig een uur voor de landing nog een grote maaltijd hebben gehad, besluiten we na zo’n 27 uur onderweg te zijn geweest, meteen maar ons bed in te duiken. Het is hier (Western Australia) ook nog eens zeven uur later (inmiddels zes i.v.m. zomertijd) dan in Nederland waardoor ons ritme en de biologische klok compleet in de war zijn.

De volgende ochtend worden we om 08.30 wakker en trekken daarna een (zal later blijken) voorbarige conclusie: ‘Volgens mij valt het wel mee met de jetlag’. Vervolgens is het 13.00 en kijken we elkaar verward aan. We zijn weer in slaap gevallen en zijn zo vier uur verder. We ontbijten (of eigenlijk lunchen) gauw en besluiten een en ander te regelen voor we werk kunnen gaan zoeken.

We halen een Australische simkaart, openen we een bankrekening en vragen we ons Tax File Number (TFN) aan. Uiteindelijk toch een aardig productieve dag. Het zal even wachten zijn op de benodigde documenten en daarom besluiten we de rest van de week om Perth te ontdekken.

’s Woensdags gaan we Perth in. Al lopend tussen de wolkenkrabbers verkennen we de stad die erg netjes oogt. Het is zeker een mooie stad. Daarna wandelen we naar Kings Park. Dit park is hoger gelegen en vanaf hier heb je dan ook een fantastisch uitzicht over de stad. We pakken wat zonnestralen mee en picknicken hier. Na de picknick lopen we nog even door de botanische tuinen alvorens we weer naar beneden wandelen.

12802796_1046529585403650_2757605043908343795_n

12821419_1046529782070297_8947383977969432538_n

Hierna lopen we door naar een ander (kleiner) park. Dit park heeft verschillende vijvers die verbonden zijn met de grote rivier die door de stad loopt, de Swan River. Hier hopen we zwarte zwanen te spotten. Deze watervogels komen grotendeels voor in WA en zijn dan ook het boegbeeld van de staat en van de stad Perth. Als snel spotten we er twee en beginnen enthousiast plaatjes te schieten van deze mooie vogels. Erg bijzonder om zwarte zwanen te zien in plaats van de witte.

12814300_1046529682070307_8395087356805258810_n

‘s Avonds bellen we met Angela. Zij is de moeder van Simon, iemand die we ontmoet hebben tijdens de groepsreis in Afrika. Angela heeft meerdere backpackers locaties in de buurt van Perth. Daarnaast heeft ze ook nog eens een groot netwerk (ze handelt in vastgoed) waardoor ze ons wellicht aan een baan zou kunnen helpen. Tijdens de groepsreis hadden we haar nummer al gekregen.

Ze woont in Donnybrook, zo’n 200km ten zuiden van Perth gelegen. We zijn van harte welkom om een week kosteloos bij hen in huis te verblijven en naar werk te zoeken. Ze ziet ons een beetje als familie omdat we Simon goed kennen. Hoezo, gastvrij? De volgende bestemming is dus bekend! Nu nog tickets regelen voor de bus of trein..

Donderdag staat er een dagje strand op de planning. Voordat we naar het strand gaan boeken we twee bustickets naar Donnybrook voor de dag erna (vrijdag). We ruilen dus Perth in voor Donnybrook om werk te vinden. Donnybrook ligt in het Zuidwesten van West Australië en heeft zo’n 2000 inwoners. Het wordt ook wel de appelhoofdstad van het zuiden genoemd wegens de grote hoeveelheid appelgaarden die het dorpje kent. Naast appels groeien er ook aardig wat peren, pruimen, nectarines, druiven en noten. Genoeg mogelijkheden voor werk zou je denken..

10314028_1046529718736970_4672194097228401637_n

Nadat we de tickets geboekt hebben, nemen we de bus naar Cottesloe Beach. Ondanks dat het water heerlijk op temperatuur is en de zee er schitterend uit ziet, houden we het maar drie uurtjes vol. Het is gewoon té heet. De rest van de dag relaxen we wat, kijken we series en oriënteren we ons alvast op mogelijke banen. We stellen Angela op de hoogte hoe laat we de volgende dag aan zullen komen en krijg te horen dat ze ons heeft ingeschreven voor een Quiz Night die zaterdag. Ze kunnen wel een paar verse hersenen gebruiken. Erg leuk om meteen andere locals te ontmoeten.

Vrijdag slapen we uit en pakken we de bus om 13.30 naar Donnybrook. Hier komen we na een aantal tussenstops om 17.00 aan. Op het kleine stationnetje wacht Angela ons al op. Na een stevige knuffel rijden we naar ons nieuwe ‘huis’. Angela en haar man Patrick zijn het begin van de week verhuisd naar deze nieuwe woning. We komen dus op een uitstekend moment om een handje te helpen.

DSCN2233

We worden welkom geheten met een echte ‘Ozzy Barbie’, oftewel een BBQ. We kletsen gezellig en leren elkaar zo een beetje kennen. Onze slaapplek is in de grote schuur (ook wel shed) waar het gezin gewoond heeft tijdens het bouwen van het huis. Patrick verteld dat hij het huis grotendeels in z’n eentje heeft gebouwd in anderhalf jaar tijd.

Tijdens het eten is ter sprake gekomen dat Marissa nog niet het idee heeft dat ze in Australië is. Zo heeft ze bijvoorbeeld nog geen grote spinnen gezien. Eenmaal in de shed wordt Marissa op haar wenken bediend: op het raam zit een gigantische spin. Zeker ter grootte van een hand. Gelukkig voor ons zit ie aan de buitenkant van het raam.

image2

De volgende ochtend ontbijten we met z’n vieren. Daarna helpen we mee met het uitpakken en sjouwen van dozen. Hier zijn we de hele ochtend zoet mee. Na de lunch gaan we naar een van de huizen van Angela die ze als backpackers gebruikt. Hier halen we wat potplanten voor in de tuin. Deze had ze hier tijdens de verhuizing gestald. Tijdens het sjouwen van de planten spot Marissa een ‘Redback’. Dit is een klein (3cm), maar zeer giftig spinnetje die verwant is en lijkt op de zwarte weduwe. Maar goed dat Marissa hem op tijd wist te spotten. Welcome in Oz, mate!

Naast de potplanten verhuizen we ook nog wat bedden, matrassen en een wasmachine. Rond een uur of 16.00 zijn we klaar en na al het harde werk in de hitte (42 graden) nemen we een verkoelend biertje. Daarna douchen we snel en is het tijd om naar de lokale Football vereniging te gaan waar de Quiz Night plaats vindt in de kantine.

Tijdens de quiz hebben we helaas erg weinig inbreng. Het zijn veelal vragen over Australië, helaas. Toch hebben we een geweldige avond. Als team weten we maar al te goed dat we toch geen potten gaan breken en op een gegeven moment nemen we het dan ook niet meer serieus. De alcohol vloeit rijkelijk en er zijn hapjes in overvloed.

Dit levert een hoop hilarische momenten op met Angela in de hoofdrol. Zo schreeuwde ze bijvoorbeeld heel hard wanneer ze een antwoord wist, niet wetende wat voor plezier ze de andere teams hiermee deed. Ook blijkt het woord ‘Penis’ een veelvoorkomend antwoord. Wat hebben we gelachen!

Op de terugweg zien we onze eerste kangoeroes. Dit was echt super tof om te zien! Eenmaal in de shed staat ons een iets mindere verassing te wachten. Een grote harige spin zit ons vanuit de vensterbank aan te staren. Aangezien we twee helden op vier sokken zijn vragen we Patrick om hulp. Het blijkt een ‘Huntsman’ te zijn. Ook Patrick krijgt hem niet te pakken. De daarop volgende avonden verschijnt de spin steeds op dezelfde plek. We besluiten ons erbij neer te leggen en geven ‘m zelfs een naam: Oscar.

DSCN2188

Zondagochtend helpen we na het ontbijt nog even mee om de laatste spulletjes uit te pakken en op te ruimen. Rond een uur of 11.00 rijden we naar Busselton, een kustplaatsje op nog geen uur rijden van Donnybrook. Onderweg laat Ang ons de omgeving zien door zo nu en dan te stoppen in leuke dorpjes.

Busselton staat bekend om de ‘Jetty’, een pier die twee kilometer ver de zee in gaat. Deze lopen we dan ook helemaal af. Er staat een goed windje en we waaien lekker uit. Na zo’n anderhalf uur meeten we weer met Ang om te lunchen bij een brasserie genaamd ‘Goose’.

12795416_1046529762070299_4534856056849409703_n

12814452_1046529852070290_3526027494298148970_n

Ondertussen heeft ze, zonder ons medeweten, een gesprek voor ons geregeld met de leidinggevende. Ze zoeken namelijk nog personeel. We krijgen allebei formulieren mee en zijn behoorlijk enthousiast. De brasserie heeft echt een prachtig uitzicht over de zee wat het geen straf maakt om hier te werken.

We genieten van onze lunch en vervolgen onze weg rond een uur of 16.30 terug naar ‘huis’. Tussendoor stoppen we nog bij een prachtig bos en in Donnybrook en halen we nog wat vers fruit bij een boer, waar Angela ook probeert te vragen of ze nog personeel zoeken. Helaas is de boer niet aanwezig. De avond is erg gezellig en lachen we om verhalen van Ang en Pat.

image3

DSCN2186

Maandagochtend, we zijn precies een week in Australië. Alhoewel onze jetlag nog steeds niet verdwenen is, proberen we toch in het dagelijkse ritme te komen. We pakken de benenwagen en lopen naar het dorpje om het postkantoor te bezoeken. Hier sturen we onze sollicitatieformulieren op. Vervolgens doen we een kopje koffie in een gezellig koffietentje van een van onze quiz teamgenoten van zaterdagavond. Ze had ons al uitgenodigd om gebruik te maken van de gratis Wi-Fi én voor een kopje koffie uiteraard.

Hier zoeken we vanaf een uur of 11.00 al naar banen in de buurt en focussen ons vooral op fruitplukken en boerderijwerk. Rond een uur of 16.30 lopen we gefrustreerd terug naar huis. Nul succes en erg weinig aanbod. Desondanks heeft Marissa veel lijntjes uitgezet naar families die een au-pair zoeken. Die avond ontvangen we dan ook een sms’je van één van de ouders die een Au-Pair zoekt. We besluiten te wachten op Wi-Fi om te achterhalen welke moeder dit is. Marissa heeft op zóveel advertenties gereageerd..

De dinsdag biedt Angela aan om mee te gaan naar Bunbury, een stadje aan de kust op een halfuurtje rijden van Donnybrook. Ze heeft hier die dag meerdere afspraken staan en voor ons is dit weer een kans om meer van de omgeving te zien. We zoeken meteen een koffietentje voor Wi-Fi. Eenmaal online blijkt dat Marissa meerdere e-mails heeft ontvangen van verschillende moeders.

DSCN2229

Al snel wordt duidelijk dat het sms’je afkomstig is van een van de advertenties waar Marissa het meest in geïnteresseerd is. Het gaat om een stel uit Perth met een acht maanden oude baby. Na een aantal sms’jes over en weer krijgt Marissa een aanbod dat moeilijk te weigeren is. Marissa kan bij het gezin inwonen, verdient daarbij wat loon voor 20/30 uur werken en eten en inwoning zijn inclusief. We zetten de voor- en nadelen op en rijtje, denken er nog een uurtje over na en er vindt nog een telefonisch interview plaats met Carmel, de moeder van het kindje.

We wachten af of Marissa is aangenomen en denken tijdens een strandwandeling al vast na over de gevolgen. Blijven we bij elkaar? Gaan we elkaar nog wel iedere dag zien? Waar en wat voor werk gaat Michel vinden? Ondertussen wordt onze telefoon nog steeds overspoeld met sms’jes en telefoontjes van verschillende ouders. Een aantal van hen vraagt zelfs meteen: wanneer kun je beginnen? Marissa ligt blijkbaar erg goed in de markt voor Au-pair.

Aan het einde van de middag, als we in de bus terug naar Donnybrook zitten, belt Carmel met het goede nieuws. Marissa is aangenomen als Au-Pair! Er gaat van alles door ons heen. Maar we zijn vooral blij dat er een begin is.
Woensdagochtend wordt het allemaal nóg mooier. Carmel sms’t dat zij en haar man hebben nagedacht over de situatie met Michel. Ze komen met het voorstel dat Michel gewoon bij Marissa kan wonen tegen een kleine vergoeding. We blijven elkaar dus iedere dag zien!

Je kunt wel stellen dat het balletje écht is beginnen te rollen als Carmel vraagt wat voor werk Michel zoekt. We geven aan dat hij werk in de horeca zoekt. ‘Heel toevallig’ blijkt Carmel restaurantmanager te zijn en ze geeft dan ook aan dat dit een makkie gaat worden. In de middag gaan we nog het dorp in om bustickets te kopen voor de trip terug naar Perth.

’s Avonds komt Angela’s oudere zoon, zijn vriendin en hun kleinzoon Xavier langs voor een familiemaal. We genieten met z’n allen van een heerlijke roast, bestaande uit een stuk lam (die 50 dollar was) met geroosterde groenten en aardappels. Erg gezellige avond.

Donderdagochtend helpen we Ang en Pat nog met flink wat dingen. Marissa in huis en Michel helpt mee in de tuin. Ook krijgen we die ochtend bericht van Carmel dat Michel de woensdag erop al kan beginnen in een restaurant van een hotel. Carmel is hier de manager van. Ook voor Marissa is er hier plek om zo’n tien tot twintig uren per week te maken om zo extra te verdienen. Onze dag kan niet meer stuk!

In de middag besluiten we nog even naar de rivier in het dorp te wandelen voor een picknick. We mogen Rocky, het hondje (Jack Russell) van Ang en Pat meenemen voor een wandeling. Ook kopen we alvast wat cadeautjes als dank voor de gastvrijheid aangezien we zaterdag alweer terug naar Perth gaan. We kopen twee flessen wijn, een kaart en printen een prachtige foto van Rocky die we die middag gemaakt hebben.

Vrijdagochtend krijgen we kort na het ontbijt een onverwachts telefoontje. Het is Jan, een Nederlander die in Donnybrook woont. Angela heeft ons nummer aan hem gegeven. Hij pikt ons op voor een verse kop koffie. Zijn vrouw, Wietske, is sinds anderhalf jaar de huisarts in Donnybrook. Het eerste jaar hebben ze samen in het nieuwe huis van Angela en Patrick gewoond, ter overbrugging van de bouw van hun eigen woning.

De koffiemachine van Jan maakt inderdaad een heerlijke kop cappuccino. Onder het genot hiervan kletsen we gezellig over wonen, werken en emigreren naar Australië. Gek om na bijna vijf maand weer in het Nederlands te praten tegen andere mensen. Ook laat dit weer zien hoe klein de wereld kan zijn. In de avond ontmoeten we Hannah, de dochter van Ang en Pat. We maken er een gezellige laatste avond van in Donnybrook en overhandigen de cadeaus (die goed in de smaak vallen).

Zaterdagmiddag om 13.30 vertrekken we per bus en trein weer naar Perth. We nemen afscheid van Angela, Patrick en Hannah en wachten op de bus. De komende vier tot zes maanden zullen we wonen en werken in Gosnells (suburb van Perth). Aangekomen in Armadale (nabijgelegen station) pikt Carmel ons op en ’s avonds nemen ze ons mee uiteten in het restaurant waar we gaan werken.

image5

Ondertussen zijn we al helemaal aan elkaar gewend en het gaat dan ook helemaal goedkomen de komende maanden. Marissa is al meerdere weken op de kleine (Carson) aan het passen en is ontgroend in de horeca. Ook Michel heeft al flink wat diensten gedraaid in het restaurant. Ondanks dat we het werk erg leuk vinden, is het allemaal wel wat wennen. Na vier maanden niet te hebben gewerkt blijkt het toch wat zwaarder dan gedacht om weer aan de bak te gaan.

De komende maanden zullen dan ook vooral bestaan uit werken om ons budget weer aan te vullen. Tussendoor gaan we er op vrije dagen natuurlijk tussenuit en in april zullen we meeten met Bas en Marilyn. Erg veel zin in!

Groetjes en liefs vanuit (een bloedheet) Perth,

Michel & Marissa

One Response to “Van Perth naar Donnybrook en weer terug”

  • Eigenlijk al op de hoogte van de meeste dingen, maar wat heb ik weer genoten van deze blog.
    Wat een enthousiasme en wat een gezellige gastvrije mensen. Werk of niet, genietse. X

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *